KASSANDRA'S DRINK, EAT & LEARN GUIDE
ΦΑΓΗΤΟ & ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ
ΣΤΗΝ ΧΕΡΣΟΝΗΣΟ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΣΑ
Σ
Τηλέφωνα επικοινωνίας :
+302374023330 & +306946676500
Υπεύθυνοι ιστοσελίδας :
Μαίρη Παπαδοπούλου & Βαγγέλης Κατσαρίνης
ΕΔΡΑ : Κασσάνδρεια Χαλκιδικής
e-mail : kass2010@otenet.gr


ΟΙ ΥΓΡΟΤΟΠΟΙ ΤΗΣ ΚΑΣΣΑΝΔΡΑΣ
ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ
(Wetlands in Kassandra Halkidiki)

Υγρότοποι Κασσάνδρας


Οι υγρότοποι ως οικοσυστήματα περικλείουν αξιόλογες λειτουργίες και αξίες. Για τον λόγο αυτό από αρχαιότατων χρόνων αρκετοί πολιτισμοί δημιουργήθηκαν και πολλές ανθρώπινες δραστηριότητες αναπτύχθηκαν σε εξάρτηση από τους τόπους αυτούς. Οι γενικευμένες αλλά και οι ειδικότερες από τις δραστηριότητες αυτές άφησαν στο πέρασμά τους υλικές μαρτυρίες και μνήμες που επιβιώνουν ως σήμερα και οι οποίες στο σύνολό τους αποτελούν πολύτιμες πολιτιστικές και ιστορικές αναφορές.
Η σχέση των ανθρώπων με τους υγροτόπους δημιούργησε ιδιαίτερη Αρχιτεκτονική, Ιστορία, Τέχνη, Έθιμα, με λίγα λόγια "παράδοση", με την έννοια του συνόλου των παλαιοτέρων προτύπων που διατηρούνται ως σήμερα. Τα στοιχεία αυτά με τη σειρά τους προσδίδουν στους υγροτόπους νέες "αξίες" ολοκληρώνοντας τους τομείς θεώρησής τους από πλευράς οικολογικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής.
Οι υγρότοποι της Κασσάνδρας Χαλκιδικής αντιμετωπίζονται μόνο ως αυτοτελείς οντότητες χωρίς να λαμβάνεται, συνήθως, υπόψη των μελετητών το γεγονός ότι η παρουσία τους έγινε πρόξενος ποικίλων δράσεων του ανθρώπου στο άμεσο ή στο έμμεσο περιβάλλον.
Η επισήμανση, η καταγραφή και η ανάλυση των πολιτιστικών εκφάνσεων που προξένησε το υγρό στοιχείο πλαισιώνει τους τόπους αυτούς με ολοκληρωμένες πληροφορίες, ικανές να προσελκύσουν το ενδιαφέρον περισσότερων απλών ανθρώπων ή και εξειδικευμένων επιστημόνων. Η σχέση μας τέλος με τους υγροτόπους αποκτά διευρυμένες διαστάσεις καθώς εμπλουτίζεται γνωστικά ως προς την ιστορία, ενώ τα διαχειριστικά μέτρα προστασίας υπερκαλύπτονται από το υπάρχον νομικό πλαίσιο προστασίας των μνημείων.
Η χερσόνησος της Χαλκιδικής, με τη θάλασσα να διεισδύει στο σώμα της, εμφανίζει έναν μεγάλο αριθμό υγροτόπων. Οι υγρότοποι αυτοί ποικίλλουν ως προς τον τύπο και τα κύρια γνωρίσματά τους. Κατατάσσονται σε μία εκτεταμένη κλίμακα του συστήματος ταξινόμησης υγροτόπων και είναι τόσο παράκτιοι όσο και εσωτερικοί ή και τεχνητοί. Σε ένα μεγάλο αριθμό από αυτούς συναντούμε μνημεία, ιστορικές μνήμες και τοπικά λαογραφικά στοιχεία που χρονικά κατατάσσονται σε όλες τις ιστορικές περιόδους.

Βιβλιογραφία-Κείμενα :
Ιωακείμ Παπάγγελλος - Οικονομολόγος-Αρχαιολόγος (10η Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων)
Μαρία Λιλιμπάκη - Αρχιτέκτων-Αρχαιολόγος (Οργανισμός Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης)
Παρασκευάς Μάγειρας - Γλύπτης-Ερευνητής

Έρευνα, επιλογή κειμένων & φωτογραφίες :
Βαγγέλης Κατσαρίνης - Ηλεκτρονικός-Κατασκευαστής Ιστοσελίδων Διαδικτύου

KASSANDRA IN GOOGLE MAPS

Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων (Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου)


Στη ζεστή "αγκαλιά" των βαλκανικών χωρών και ιδιαίτερα της Ελλάδας, ξεχειμώνιασαν φέτος χιλιάδες υδρόβια πουλιά, όπως καταγράφεται στα στοιχεία των Μεσοχειμωνιάτικων Καταμετρήσεων Υδροβίων Πουλιών (ΜΚΥ) της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας.
Οι ΜΚΥ αποτελούν μέρος ενός παγκόσμιου προγράμματος της Διεθνούς Οργάνωσης Υγροτόπων (Wetlands International), στο οποίο λαμβάνουν μέρος ταυτόχρονα περισσότερες από 100 χώρες. Στην Ελλάδα, οι ΜΚΥ πραγματοποιούνται από το 1968 σε όλους τους σημαντικούς υγροτόπους της χώρας. Πρόκειται για το πιο μακρόχρονο πρόγραμμα παρακολούθησης της πανίδας στην Ελλάδα, στο οποίο καταγράφονται κυρίως τα υδρόβια και παρυδάτια είδη πουλιών που διαχειμάζουν στους υγροτόπους, αλλά και άλλα είδη που έχουν σχέση με τους υγρότοπους, τα οποία ανήκουν σε τελείως διαφορετικές οικογένειες, όπως αρπακτικά και θαλασσοπούλια.

Έλος Σταυρονικήτα

Η εκτεταμένη περιοχή του έλους Σταυρονικήτα, έκτασης 3.000 στρεμμάτων χωρίζεται σε δύο τμήματα, τα οποία συνδέει μεγάλη στραγγιστική τάφρος, σημαντικό τεχνικό έργο που όμως θεωρήθηκε μη επιτυχημένο και τέθηκε σε αχρηστία. Μικρότερες στραγγιστικές τάφροι έχουν εκτελεστεί σ' όλη την επιφάνεια του έλους κατά την τελευταία εικοσαετία. Το νότιο τμήμα του έλους φέρει το τοπωνύμιο Σάνη, που δόθηκε από την εκεί ξενοδοχειακή επιχείρηση και ανήκει στην Εταιρεία Σάνη και στις φυλακές Σταυρονικήτα. Οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις με την ανάλογη διαμόρφωση του περιβάλλοντος κυριαρχούν στην περιοχή ενώ έχει πραγματοποιηθεί μεγάλο τεχνικό έργο εξυγίανσης-ενίσχυσης του υπεδάφους όπισθεν των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων. Κατά μήκος της ακτής σχηματίζονται θίνες κατάφυτες με σχίνια, πουρνάρια αλλά και με πεύκα που αναπτύσσονται ιδιαίτερα. Χαρακτηριστικό σημείο αναφοράς για τη θέση αποτελεί ο Βυζαντινός πύργος.
Στη χερσόνησο του Πύργου βρισκόταν η προϊστορική εγκατάσταση που εξελίχθηκε στην πόλη Σάνη των κλασσικών χρόνων, πόλη που επιβίωσε ως την Ελληνιστική Περίοδο (Βοκοτοπούλου, 1987). Η πόλη εκτεινόταν και βορείως του πύργου. Τα ιερά της πρέπει να βρίσκονται στη θέση της σημερινής μαρίνας, η οποία ήταν το παραθαλάσσιο τμήμα του έλους. Κατά την εκσκαφή για τη δημιουργία της καταστράφηκαν ιερά και αναθήματα. Στο κέντρο του υγροτόπου βρισκόταν προϊστορικός οικισμός στη θέση που σήμερα λέγεται Μεσονήσι.
Στους υγρότοπους της Σάνης έχουν καταγραφεί συνολικά 214 είδη πουλιών, πολλά από τα οποία είναι αυστηρώς προστατευόμενα, ενώ 31% των ειδών αυτών εντάσσονται στα απειλούμενα ζώα της Ελλάδας. Κατά τους χειμερινούς μήνες σημαντικοί πληθυσμοί υδρόβιων πουλιών διαχειμάζουν στους υγροτόπους της περιοχής, όπου επίσης αναπαράγονται οκτώ είδη υδροβίων (αριθμός υψηλός για το μέγεθος και την έκτασή της) με σημαντικότερα τη βαλτόπαπια, το γκισάρι, τη βαρβάρα, τη φαλαρίδα και την πρασινοκέφαλη πάπια. Επίσης, δύο είδη ερωδιών, ο μικροτσικνιάς και ο σπάνιος στους ελληνικούς υγροτόπους πορφυροτσικνιάς και δύο είδη γλαρονιών, το νανογλάρονο και το ποταμογλάρονο.

Το βόρειο τμήμα του έλους ονομάζεται Γεράνι και καταλαμβάνει μεγαλύτερη έκταση από ότι το νότιο. Είναι επιμήκης, σε μήκος περίπου 1.500 μ. κατά μήκος της ακτής απ' την οποία χωρίζεται με ψηλές θίνες με σχίνα. Εδώ απαντάται ο υστερορωμαϊκός-παλαιοχριστιανικός οικισμός (Παπάγγελος, 1981). Στην ακτή, κάτω από τις θίνες υπάρχουν τοιχοποιίες ασβεστόκτιστων κτιρίων, διαβρωμένες από τη θάλασσα. Μεταξύ των κτιρίων αυτών βρίσκεται και μία παλαιοχριστιανική βασιλική, σκεπασμένη σήμερα κατά το δυτικό τμήμα από τη θάλασσα. Στη βορειοδυτική παραθαλάσσια πλευρά του έλους βρίσκεται το αντλιοστάσιο με το οποίο επιχειρήθηκε η αποξήρανση του έλους από τη "Σάνη Α.Ε." το 1972. Δίπλα στο αντλιοστάσιο, προς νότο, υψώνεται χαμηλός γήλοφος, έκτασης περίπου 2 στρεμμάτων όπου βρίσκεται το υστερορωμαϊκό-παλαιοχριστιανικό νεκροταφείο. Αμέσως δυτικά του αντλιοστασίου, στην απόκρημνη ακτογραμμή βρίσκονται, συλημένοι σήμερα, κιβωτιόσχημοι-καμαροσκέπαστοι παλαιοχριστιανικοί τάφοι, εκ των οποίων ένας έχει τόξο από πλήρη κεραμικά στοιχεία σε καλή κατάσταση.
Σε απόσταση μικρότερη των 100 μ. βρίσκεται ο προϊστορικός οικισμός, που σήμερα είναι παραθαλάσσιος.
Με βάση έγγραφο της Μονής Διονυσίου του 1421 στην περιοχή υπήρχε ο οικισμός Μυριάνδριον. Από έγγραφα της Μονής Αγίου Παύλου γνωρίζουμε ότι στην αρχή του 15ου αιώνα το έλος Γεράνι λειτουργούσε ως αλυκή υπό κρατικό έλεγχο.



Υγρότοπος Μεγάλης Κύψας ή Αγροτικών Φυλακών Ξενοφώντος

Η θέση ανήκει διοικητικά στον Δήμο Κασσάνδρειας και πρόκειται για την εκβολή του χειμάρρου της Κύψας που κρατά νερό όλο τον χρόνο. Στις όχθες του χειμάρρου φύεται πλούσια βλάστηση με αγριοκάλαμα και άλλα υδροχαρή φυτά. Σε μεγάλο τμήμα του χειμάρρου τα νερά είναι σχεδόν στάσιμα και προς τις εκβολές του επιχωματώνεται. Το νερό παροχετεύεται με σωλήνα στη θάλασσα με χρήση ηλεκτρικής αντλίας. Στην ακτή της Κύψας, δυτικά της εκβολής και σε απόσταση περίπου 100 μέτρων απ' αυτήν εκτείνονται τα ερείπια μεγάλης υστερορωμαϊκής αγροικίας. Είχε χώρους αποθήκευσης υγρών και εγκατάσταση ελαιουργείου, ενώ υπήρχαν και ψηφιδωτά δάπεδα (Παπάγγελος, 1981). Σήμερα στη θέση αυτή υπάρχουν διάσπαρτα ως διακοσμητικά στοιχεία αρχιτεκτονικά μέλη της αγροικίας όπως η "τραπητός" του ελαιουργείου, πλήθος από κίονες (περισσότεροι από 15) και άλλα αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη. Στην ίδια θέση είναι πιθανόν να εγκαταστάθηκε και η παλιά έδρα του μετοχιού της Μονής Ξενοφώντος, όπου ανήκε η περιοχή ως τη δεκαετία του '30.

Υγρότοπος Μικρής Κύψας

Στην ακτή της Μικρής Κύψας σχηματίζεται από το δέλτα του χειμάρρου "Γιοβάννη λάκκος" μια ελώδης έκταση 300 τμ. περίπου. Λίγα μέτρα βορειοδυτικά του μικρού έλους βρίσκονται ίχνη προϊστορικού οικισμού. Ένα κάθετο πρανές σχηματίστηκε από τη διάβρωση του χειμέριου κύματος στην άκρη της ακτής και φάνηκαν όστρακα μικρών και μεγάλων αγγείων γκριζόμαυρα, μαύρα, καστανά (χειροποίητα). Μερικά από αυτά ήταν στιλβωμένα. Το κάθετο πρανές της ακτής όπου ξεχωρίζουν τα ίχνη του προϊστορικού οικισμού έχει ύψος 1,5 μ. περίπου. Τα ίχνη του οικισμού όπως φαίνονται στο πρανές είναι στο ίδιο σχεδόν επίπεδο με την θάλασσα και δίπλα στο έλος. Παλαιότερα το έλος πρέπει να είχε μεγαλύτερη έκταση και φαίνεται πως σήμερα έχει υποστεί ανθρώπινη επέμβαση. Δεν αποκλείεται λοιπόν ο οικισμός αυτός να είχε πασσαλόπηκτες οικίες, ή οικίες χωρίς λίθινη θεμελίωση. Τα όστρακα των αγγείων είναι όμοια με τα όστρακα του προϊστορικού οικισμού του Σωλήνα στην Καλλιθέα τον οποίο ο κ. Ιωακείμ Παπάγγελος τον χρονολόγησε στην πρώιμη εποχή του χαλκού.

Υγρότοπος Σίβηρης

Ο υγρότοπος βρίσκεται δίπλα από τον δρόμο που οδηγεί στην παραλία της Σίβηρης και αποτελείται από τις εκβολές χειμάρρου (Ποτόκι) που πηγάζει από τη Βάλτα (Κασσάνδρεια). Στις όχθες του φύονται καλάμια. Ο πρώτος προϊστορικός οικισμός στην Σίβηρη βρίσκεται στην ακτή βορειοδυτικά του σημερινού παραλιακού οικισμού σε απόσταση 200 μ. από αυτών. Πρόκειται για ένα μικρό οικισμό ο οποίος έχει υποστεί σοβαρή καταστροφή. Το χειμέριο κύμα υποσκάπτει την άκρη του λόφου με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί πρανές το οποίο κατολισθαίνει χρόνο με το χρόνο παρασύροντας μαζί και τα ίχνη του προϊστορικού οικισμού. Η πλαγιά είναι πευκόφυτη και με θάμνους αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν να συγκρατήσει την συνεχή κατολίσθηση. Στο πρανές της ακτής στην πλαγιά και μέχρι την κορυφή του λόφου φαίνονται ίχνη του προϊστορικού οικισμού.
Ο δεύτερος προϊστορικός οικισμός βρισκόταν πάνω σ’ έναν φυσικό παραθαλάσσιο λόφο ο οποίος ξεχωρίζει στην περιοχή, 600 μ. βορειοδυτικά του οικισμού της Σίβηρης. Η νότια πλευρά του λόφου αυτή που αντικρίζει στη θάλασσα, είναι απότομη (γκρεμός σήμερα), με ύψος 50 μ. περίπου και τμηματικά παθαίνει συνεχείς κατακρημνίσεις παρασέρνοντας μαζί και ένα μέρος του οικισμού. Ο λόφος καλύπτεται σήμερα με πυκνή δασική βλάστηση. Ο προϊστορικός οικισμός της Σίβηρης αναφέρεται από τους επιστήμονες κ. Γραμμένο, Μπέσιο και Κώτσο σε έντυπο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και είναι χρονολογημένος στην ύστερη εποχή του Χαλκού. Το πιθανότερο είναι ότι ο οικισμός αυτός αποτελούσε ένα σταθμό εμπορίου στους μυκηναϊκούς χρόνους.
Επίσης το 2002 στη Σίβηρη Χαλκιδικής η Ελισάβετ-Μπετίνα Τσιγαρίδα και ο Σπύρος Βασιλείου (XVI Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων), πραγματοποίησαν μια σωστική ανασκαφή στο οικόπεδο Τριανταφυλλίδη. Εντοπίστηκε εγκατάσταση της εποχής χαλκού σε μια λωρίδα 30 μέτρα σε μήκος, που περιείχε ένα μεγάλο αριθμό από κεραμικά, αμφορείς και νομίσματα, που χρονολογούνται μεταξύ της βασιλείας του Φιλίππου Β' και τα μέσα του δεύτερου αιώνα π.Χ.

Υγρότοπος Ποσειδίου

Στη θέση Ποσείδι της Κοινότητας Καλάνδρας, βρίσκεται έλος μικρής έκτασης, το οποίο δεν έχει νερό όλη τη διάρκεια του έτους. Βρίσκεται στη μέση αμμώδους χερσονήσου που σηματοδοτείται από τον φάρο του Ποσειδίου. Κατά το παρελθόν καταλάμβανε έκταση είκοσι περίπου στρεμμάτων, αλλά αποξηράνθηκε κατά τη δεκαετία του '70. Σήμερα τμήματά του, έκτασης 1.000 μ. κατακρατούν νερό τον χειμώνα και καλύπτονται από καλαμώνες. Η υπόλοιπη έκταση χαρακτηρίζεται από αλίπεδα. Τα προς την ενδοχώρα τμήματά της έχουν φυτευτεί και χρησιμοποιούνται ως κατασκήνωση από το στρατό, τον EOT και το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Τμήμα της περιοχής είναι χαρακτηρισμένος αρχαιολογικός χώρος από το Υπουργείο Πολιτισμού και η θέση του Φάρου προστατεύεται από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Στη νότια πλευρά του ακρωτηρίου, στο τέλος του έλους ανασκάπτονται τα ερείπια του Ιερού του "Ποντίου" Ποσειδώνος, από όπου πήρε το όνομά του το ακρωτήριο.
Η ανασκαφή διενεργήθηκε από την ΙΣΤ' Εφορεία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων (Βοκοτοπούλου, 1990). Οι μέχρι σήμερα ενδείξεις μαρτυρούν ότι η λατρεία άρχισε τα προϊστορικά χρόνια και διήρκεσε ως τα ελληνιστικά. Στη Ρωμαιοκρατία φαίνεται ότι η εγκατάσταση άλλαξε χρήση, λειτούργησε ως εργαστήριο κεραμικής. Κατά μία άποψη, αμέσως δυτικά του ιερού υπάρχει ένα γεωλογικό ρήγμα που τέμνει το ακρωτήριο κατά το πλάτος και φαίνεται ότι δημιουργήθηκε ενώ το ιερό ήταν σε χρήση. Με τη δημιουργία του ρήγματος και της καθίζησης που ακολούθησε εικάζεται ότι δημιουργήθηκε το έλος στο οποίο αναφερόμαστε. Η ονομασία Ποσείδι απαντάται για πρώτη φορά σε αγιορειτικά έγγραφα του 10ου αιώνα (Lavra, 1970) και χρησιμοποιείται ως σήμερα αδιαλείπτως. Ο φάρος, που προαναφέραμε, βρίσκεται στην άλλη από το ιερό άκρη του έλους και λειτουργεί στην ίδια θέση από αιώνες. Είναι αποτυπωμένος σε παλιούς χάρτες. Ο μηχανικός φάρος άρχισε να λειτουργεί το 1864 (Παπάγγελος, 1981). Υποστηρίζεται από εγκαταστάσεις μεταπολεμικές που διατηρούν κτιστή δεξαμενή συγκέντρωσης των όμβριων και συντηρούμενες παρουσιάζουν στον επισκέπτη μια ευχάριστη εικόνα.

Υγρότοπος Κανίστρου Παλιουρίου - Άγιος Νικόλαος

Πρόκειται για μικρή βραχώδη χερσόνησο, στο Κάνιστρο της Κοινότητας Παλιουρίου, που στη βάση του κορμού της δημιουργείται εποχιακό πλημμυρισμένο έλος, σχήματος τριγωνικού με έκταση περίπου 8 στρέμματα. Στην κορφή της χερσονήσου, σε άμεση επαφή δηλαδή με το έλος βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου κτισμένη τον 19ο αιώνα. Υπάρχουν ενδείξεις για την ύπαρξη παλαιοχριστιανικής βασιλικής στη θέση αυτή. Η εκκλησία διαστάσεων 5.0x9.0 μ. είναι κτισμένη από λιθοδομή που έχει υδροχρωματιστεί κατά την εξωτερική επιφάνεια. Κατά την ανωδομή έχει επισκευασθεί την δεκαετία του '70 με περιμετρική στεφάνη από σκυρόδεμα και στέγη με γαλλικά κεραμίδια. Τη θέση διακρίνεται να περιβάλλει ελληνιστικός ή παλαιοχριστιανικός περίβολος και υπάρχουν υπολείμματα αρχαίων μαρμάρων και λίθων. Στον ναΐσκο έχει γίνει χρήση υλικού σε δεύτερη χρήση και στην περιοχή αναζητείται ο ναός του Απόλλωνα Καναστραίου.

Υγρότοπος Γλαρόκαβου

Η θέση διοικητικά εντάσσεται στην Κοινότητα Πευκοχωρίου (Καψόχωρα) και βρίσκεται ανατολικά της επαρχιακής οδού, και νοτίως του οικισμού. Πρόκειται για παλιό έλος που με τη διάνοιξη στομίου έγινε λιμνοθάλασσα και διαμορφώθηκε ως μαρίνα από τον EOT. Οι σχετικές εργασίες εκβαθύνσεως για ελλιμενισμό και δημιουργία μαρίνας έγιναν το 1970. Σήμερα λειτουργεί ως αλιευτικό καταφύγιο.
Το έλος που είχε αξιοσημείωτη έκταση είναι πιθανόν να λειτουργούσε στην αρχαιότητα ως αλυκή. Το μήκος του ανέρχεται στα 1.500 μ., το μέγιστο πλάτος του στα 400 μ., το μήκος της μαρίνας στα 600 μ., ενώ το διαμορφωμένο "στόμιο" έχει άνοιγμα 25-30 μ. Βορειοδυτικά της μαρίνας υπάρχει εκκλησία, του 19ου αιώνα που είναι αφιερωμένη στη Ζωοδόχο Πηγή και στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Οι διαστάσεις της είναι 4.80x7.0 μ. και. είναι κτισμένη πάνω σε παλαιοχριστιανική βασιλική. Επίσης στην βορειοδυτική όχθη της μαρίνας και σε μήκος περίπου 150 μ. διακρίνονται τοιχοποιίες υστερορωμαϊκού-παλαιοχριστιανικού οικισμού.

Υγρότοπος Μαυρόμπαρας

Ο υγρότοπος ανήκει διοικητικά στην Κοινότητα Πολύχρονου και απέχει από τον οικισμό περίπου 5 χιλιόμετρα. Πρόκειται για μικρή λίμνη σε υψόμετρο 300 από τη θάλασσα και είναι επιφάνειας ενός στρέμματος. Η λίμνη είναι "αυτοτροφοδοτούμενη" από πηγές που πρέπει να βρίσκονται στα πρανή και τον πυθμένα της. Το νερό δε βρίσκει διαφυγή και κατά το χειμώνα υπερχειλίζει. Οι ντόπιοι μιλούν για μεγάλο βάθος της λίμνης ενώ σύμφωνα με πρόχειρες μετρήσεις υπολογίστηκε γύρω στα 5 μέτρα. Η δασική με πεύκα αλλά και η υδρόφιλη βλάστηση, η αυτοφυής ανάπτυξη φυτών όπως η αγράμπελη, η φτέρη, ο κισσός, οι σκιεροί χώροι και η πανίδα δημιουργούν ένα θαυμάσιο τοπίο, που αξίζει να επισκεφθεί ο καθένας. Στη θέση αυτή επιχειρήθηκε μια πρώτη διαμόρφωση του χώρου με χωματουργικές εργασίες προ εικοσαετίας που όμως εγκαταλείφθηκε. Πρόσφατα υπήρξε νέα επέμβαση που αφορούσε τη διαμόρφωση παρακείμενης πηγής σε βρύση με χρησιμοποίηση λιθοδομής. Ακόμα έγιναν αποψιλώσεις περιμετρικά της λίμνης και εκχωματώσεις με πρωτοβουλία της κοινότητας. Υπάρχουν προτάσεις εκμετάλλευσης της λίμνης με την ανέγερση περιπτέρου-αναψυκτηρίου.

Υγρότοπος Ποτόκι Σωλήνα

Ο υγρότοπος βρίσκεται στη θέση Σωλήνα της Κοινότητας Καλλιθέας Κασσάνδρας δίπλα από τις εγκαταστάσεις του ξενοδοχειακού συγκροτήματος Παλλήνη-Άθως. Αποτελείται από τις εκβολές χειμάρρου που πηγάζει από τη Βάλτα (Κασσάνδρεια), οι οποίες δημιουργούσαν έλος έκτασης 10 στρεμμάτων που αποξηράνθηκε την περίοδο 75-76. Σήμερα έχει μείνει η κοίτη του χειμάρρου που κρατά νερό σε μήκος 100 μ., πλάτος 5-10 μ. και βάθος 1-2 μ. Στις όχθες του φύονται καλάμωνες. Βόρεια του ποταμού εντοπίστηκαν τα ερείπια του βυζαντινού χωριού Σωλήνα που καταλαμβάνουν μέρος από τα ερείπια  πιθανώς της αρχαίας πόλης Νεάπολης (ΓΙαπάγγελος, 1990). Στη θέση αυτή υπήρξε προϊστορική εγκατάσταση της μέσης εποχής του Χαλκού και στην εκβολή, κάποτε, διαμορφώθηκε λιμενοβραχίονας με χρησιμοποίηση αρχαίου οικοδομικού υλικού σε δεύτερη χρήση. Νότια της εκβολής βρίσκονται παλαιοχριστιανικά ερείπια (πρόκειται για βασιλική) όπου διενεργήθηκε ανασκαφή και ήδη έχουν βρεθεί ενδιαφέροντα ψηφιδωτά δάπεδα. Ιδιαίτερο νομικό καθεστώς προστασίας δεν υπάρχει στην περιοχή. Έχει όμως προταθεί ως υπό κήρυξη αρχαιολογικός χώρος.

"Λίμνα" Αφύτου

Η Άφυτος υφίσταται ως οικισμός από τα προϊστορικά χρόνια ως σήμερα στην ίδια θέση. Η "λίμνα" (λίμνη) της Αφύτου βρίσκεται στην ακτή του οικισμού και ήταν έλος έκτασης 5 περίπου στρεμμάτων. Το 1318 αναφέρεται ως "λίμνη" σε έγγραφο της Μονής Χελανδαρίου (Chilandar, 1911) ενώ το 1960 αποξηράνθηκε με επίχωση άμμου. Το έλος βρισκόταν στη θέση του αρχαίου λιμανιού της Αφύτου (5ος αιώνας π.Χ.) και σήμερα εντάσσεται σε ζώνη χαρακτηρισμένη από την Αρχαιολογική Υπηρεσία ως ζώνη προστασίας Α.

Υγρότοπος Δάφνης

Ο υγρότοπος στη θέση Δάφνη (περιοχή Βόθωνα), βρίσκεται στα όρια των Κοινοτήτων Αφύτου και Νέας Φώκαιας και ως τοπωνύμιο μνημονεύεται από τον 14ο αιώνα (Chilandar, 1911). Πρόκειται για εκβολή χειμάρρου με εποχική παρουσία νερού, στην κοίτη του οποίου αναπτύσσονται καλαμώνες. Η έκταση, τέσσερα στρέμματα περίπου, έχει σχήμα τριγωνικό, είναι κατάφυτη και περικλείεται από απότομους λόφους επίσης φυτεμένους.

Λιμνούλα με Χρυσόψαρα μεταξύ Αθύτου-Νέας Φώκαιας

Βρίσκεται στο δασάκι του Αγίου Δημητρίου μεταξύ των ορίων της Αθύτου και της Νέα Φώκαιας. Το πως βρέθηκαν χρυσόψαρα στην λιμνούλα αυτή, μέσα στο καταπράσινο δάσος, παραμένει άλυτο μυστήριο ! Φυσικά τα υδρόβια πουλιά των γειτονικών υγροτόπων της Σάνης το έχουν ήδη ανακαλύψει και έχουν την τροφή τους εξασφαλισμένη ! Υπάρχουν και ταμπέλες για να το βρείτε εύκολα.

Έλη στους Μπαξέδες Φούρκας

Σύμφωνα με την έκθεση του νομίατρου Γεωργίου Παπανικολάου, του 1914, στην Σκάλα Φούρκας και στην θέση "Μπαξέδες", βρίσκονται μικρά μεμονωμένα έλη οφειλόμενα στην συγκέντρωση υδάτων ένεκα των ανωμαλιών του εδάφους, που καταλαμβάνουν έκταση 3-4 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Σήμερα έχει μείνει μόνο ένας μικρός χείμαρος που περιοδικά ενώνεται με την θάλασσα.
Στον παραθαλάσσιο οικισμό Σκάλα Φούρκας το 1998, ανακαλύφτηκαν τυχαία, μετά από χωματουργικές εργασίες ιδιώτη για την ανάπλαση δημοτικής έκτασης, τα ερείπια Παλαιοχριστιανικής Βασιλικής του 6ου αιώνα. Η αρχαιολογική υπηρεσία, μετά την ανασκαφή, περιέφραξε τον χώρο, ο οποίος είναι χαρακτηρισμένος ως αρχαιολογικό πάρκο από το 1998 και υπό κήρυξη αρχαιολογικός χώρος, σύμφωνα με το γενικό πολεοδομικό σχέδιο 2014 του δήμου Κασσάνδρας. Κατά την ύστερη αρχαιότητα και μέχρι τον 6ον αιώνα υπήρχε ένας εκτεταμένος παραθαλάσσιος οικισμός στην παραλία της Φούρκας. Στο νότιο άκρο της παραλίας, όπου και το ασφαλέστερο αγκυροβόλιο, εντοπίσθηκαν πολλοί κεραμικοί κλίβανοι.
Ο κάμπος της Φούρκας είναι ο μεγαλύτερος και ο πλέον εύφορος της Κασσάνδρας. Από το πρώτο μισό του 10ου αιώνος υπήρχε εκεί μετόχι της Μονής των Περιστερών, το οποίο λίγο αργότερα μεταβιβάσθηκε στην αγιορείτικη Μεγίστη Λαύρα και αργότερα στην Μονή Ιβήρων. Πρέπει να υπήρχε λοιπόν μία Σκάλα που εξυπηρετούσε τον αρχαίο οικισμό και, πιθανώς η ίδια θέση, εξυπηρετούσε τα μεσοβυζαντινά μετόχια και τους οικισμούς της περιοχής. Στην μέση της παραλίας και του αρχαιολογικού χώρου της Φούρκας λειτουργούσε, μέχρι την δεκαετία του 1970, ο σταθμός συγκέντρωσης της ρητίνης και από την εκεί Σκάλα(αποβάθρα) γινόταν η φόρτωσή της στα μεταφορικά πλοία. Επίσης 1 χιλιόμετρο βόρεια έχουν εντοπισθεί στην περιοχή Άγιος Ιωάννης, όπου και η ομώνυμη εκκλησία, τα ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής κατόπιν επιφανειακής έρευνας, όπως αναφέρθηκε από το αρχαιολόγο Ιωακείμ Παπάγγελο το 1998.


Οικοσυστήματα της χερσονήσου Κασσάνδρας
(Βιοτόποι-Υδροβιότοποι)
Natura 2000

Οικοσυστήματα χερσονήσου Κασσάνδρας (Natura 2000)

Δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ Β΄ 4432/15.12.2017 η Κοινή Απόφαση των Υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων με αριθμό 50743/11.12.2017 και με τίτλο: «Αναθεώρηση εθνικού καταλόγου περιοχών του Ευρωπαϊκού Οικολογικού Δικτύου Natura 2000.»
Με τη απόφαση αυτή αναθεωρήθηκε ο εθνικός κατάλογος περιοχών του Ευρωπαϊκού Οικολογικού Δικτύου Natura 2000 στην χερσόνησο της Κασσάνδρας.
GR1270008 ΠΑΛΙΟΥΡΙ - ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΖΩΝΗ ΕΚΤΑΣΗ 16136,11
GR1270010 ΑΚΡΩΤΗΡΙΟ ΠΥΡΓΟΣ - ΟΡΜΟΣ ΚΥΨΑΣ - ΜΑΛΑΜΟ ΕΚΤΑΣΗ 1150,97
GR1270013 ΥΓΡΟΤΟΠΟΙ ΝΕΑΣ ΦΩΚΑΙΑΣ ΕΚΤΑΣΗ 439,58
Τα οικοσυστήματα της περιοχής μελέτης βασίζονται στον Εθνικό Κατάλογο προστατευομένων περιοχών του ΥΠΕΧΩΔΕ της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, σε στοιχεία της Ειδικής Χωροταξικής Μελέτης του Νομού Χαλκιδικής.
Ενδιαφέροντα φυσικά οικοσυστήματα εθνικής σημασίας στην περιοχή αποτελούν:
Ακρωτήριο Πύργος - Όρμος Κύψας: Αξιόλογος υγροβιότοπος και αμμοθύνες Εθνικής σημασίας. Εντάσσεται στις περιοχές Natura 2000 και στις περιοχές οδηγίας 79/409 της ΕΟΚ, αποτελώντας Ειδική Ζώνη Διατήρησης (Ε.Ζ.Δ.) Ευρωπαϊκού Δικτύου “ΦΥΣΗ 2000” (NATURA 2000) με κωδικό Εθνικού Καταλόγου Υ.ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. GR 1270010.
Γεράνι: Αξιόλογος υγροβιότοπος και αμμοθύνες, που εντοπίζεται στα βορειοανατολικά της περιοχής του υγροβιότοπου Πύργος.
Ενδιαφέροντα φυσικά οικοσυστήματα τοπικής σημασίας αποτελούν στην περιοχή:
Ακρωτήρι Κασσάνδρας: Υγροβιότοπος, σημαντικός για την ορνιθοπανίδα, τα αμφίβια ερπετά και την ιχθυοπανίδα.
Πύργος Σάνη-Ακρωτήρι Κασσάνδρας: Οι παραλίες με αμμοθύνες είναι σημαντικές για την σπάνια αλοφυτική βλάστηση και συνήθως συνδυάζονται με υγροβιότοπους.
Δασικές εκτάσεις, που καλύπτονται από δενδρώδη και θαμνώδη βλάστηση κυρίως πεύκης, παρουσιάζουν ενδιαφέρον για την πανίδα τους, χρίζουν προστασίας διότι γίνεται συστηματική εκμετάλλευση της ρετσίνης, και παράλληλα αποτελούν περιοχές στις οποίες υπάρχει μελισσοκομία:
Δάσος Σταυρονικήτα, περιοχή Νέα Φώκαιας.
Δασική έκταση βόρεια του οικισμού της Νέα Φώκαιας.
Δάσος νοτιοανατολικά του οικισμού του Κασσανδρινού.

Τοπία ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους:
Ολόκληρη η χερσόνησος της Κασσάνδρας μπορεί να χαρακτηρισθεί ως περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, με την έννοια ότι διαθέτει κατά μήκος δασωμένα που απολήγουν στη θάλασσα. Σημαντικές περιοχές αποτελούν:
Η Άφυτος
Η Νέα Φώκαια
Η Περιοχή Πύργος-Όρμος Κύψας-Μάλαμο

Υγρότοποι Σάνης (Σταυρονικήτα και Γερανιού)

Υγρότοποι είναι φυσικές ή τεχνητές περιοχές αποτελούμενες από έλη με ποώδη βλάστηση, από μη αποκλειστικώς ομβροδίαιτα έλη με τυρφώδες υπόστρωμα, από τυρφώδεις γαίες ή από νερό. Οι περιοχές αυτές είναι μόνιμα ή προσωρινά κατακλυζόμενες από νερό το οποίο είναι στάσιμο ή τρεχούμενο, γλυκό, υφάλμυρο ή αλμυρό και περιλαμβάνουν επίσης εκείνες που καλύπτονται από θαλασσινό νερό το βάθος του οποίου κατά τη ρηχία δεν υπερβαίνει τα έξι μέτρα. Ουσιώδη γνωρίσματα της μεταβατικής ζώνης που παρεμβάλλεται μεταξύ των μόνιμα κατακλυσμένων και των καθαρά χερσαίων περιοχών είναι η παρουσία υδροχαρούς βλάστησης και η ύπαρξη υδρομορφικών εδαφών, δηλαδή εδαφών που ανέπτυξαν ειδικά γνωρίσματα ως αποτέλεσμα της υψηλής υπόγειας στάθμης νερού.
Οι υγρότοποι, όσοι δεν έχουν εντελώς υποβαθμισθεί από τον Άνθρωπο, σφύζουν από ζωή. Ιδιαίτερα θαυμαστή είναι η πληθώρα υδρόβιων πουλιών που βρίσκουν εκεί χώρους για αναπαραγωγή, φώλιασμα, τροφή και ξεκούραση. Πολλά από τα είδη είναι μεταναστευτικά και προστατεύονται άμεσα ή έμμεσα από Διεθνείς Συμβάσεις (π.χ. Ραμσάρ, Βέρνης, Ρίο) και Κοινοτικές Οδηγίες (π.χ.79/409/ΕΟΚ για τα άγρια πουλιά).
Στην Σάνη Χαλκιδικής υπάρχουν δύο σημαντικοί παράκτιοι υγροβιότοποι (Σταυρονικήτα και Γερανιού), που περιβάλλονται από δάση. Βρίσκονται στη βορειοδυτική ακτή της χερσονήσου της Κασσάνδρας και γειτνιάζουν με τον οικισμό Σάνη στα νότια και με το συγκρότημα των φυλακών Κασσάνδρας στα ανατολικά. Η περιοχή εφάπτεται μεγάλων τουριστικών εγκαταστάσεων που εξυπηρετούν χιλιάδες επισκέπτες ετησίως. Κύριες ανθρώπινες δραστηριότητες είναι ο τουρισμός, η αναψυχή, η γεωργία και η κτηνοτροφία. Ένα μεγάλο μέρος της περιοχής έχει ήδη οικοπεδοποιηθεί, με άδειες που χορηγεί η πολιτεία, ενώ από το 1961 ασκούνται πιέσεις για την αλλαγή χρήσης της γης.
Οι δύο υγροβιότοποι έχουν καταγραφεί από πολλούς φορείς (απογραφή από το Υπουργείο Γεωργίας το 1988, από το Εθνικό Κέντρο Βιοτόπων - Υγροτόπων Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας το 1994, από το δασαρχείο Κασσάνδρας το 1996 και 1997 και το Τμήμα Περιβάλλοντος της Νομαρχίας Χαλκιδικής το 1997).
Οι υγρότοποι της Σάνης αποτελούν "Ειδική Ζώνη Προστασίας" του δικτύου ΦΥΣΗ 2000 (NATURA 2000) με κωδικό GR1270013. Ο βιότοπος εντοπίζεται στην ευρύτερη ζώνη Σάνης και Νέας Ποτίδαιας και εκτείνεται σε έκταση 4.400 στρεμμάτων. Υπεύθυνο για τη διαφύλαξη της περιοχής είναι το δασαρχείο Κασσάνδρας. Οι υγρότοποι της Σάνης έχουν τη μορφή παράκτιων ελών. Σε αυτά τα ιδιαίτερα σημαντικά οικοσυστήματα παρατηρείται μεγάλη ποικιλότητα ειδών.
Είναι παράκτιοι υγρότοποι από δύο περιοδικά πλημμυριζόμενα υφάλμυρα έλη, αμμοθίνες και ένα δάσος πεύκων Pinus 900 στρεμμάτων. Τα υπάρχοντα αποστραγγιστικά έργα και στα δύο έλη αποξηραίνουν το μεγαλύτερο τμήμα του υγροτόπου το καλοκαίρι.
Ενδιαιτήματα: Δάση και δασικές εκτάσεις (25%: Αυτοφυή κωνοφόρα δάση), Υγρότοποι (75%: Θίνες και αμμώδεις παραλίες, Στάσιμα υφάλμυρα και αλμυρά νερά)
Χρήση γης: Τουρισμός-Αναψυχή (50%), Διαχείριση Νερών (συμπεριλαμβάνει διαχείριση λεκάνης απορροής) (70%)
Είναι σημαντική περιοχή για αναπαραγόμενα και διαβατικά υδρόβια.
Η αποξήρανση αποτελεί κύρια απειλή στην περιοχή, με αντλιοστάσιο και κανάλια εντός της περιοχής.
Στους υγρότοπους της Σάνης έχουν καταγραφεί συνολικά 214 είδη πουλιών, πολλά από τα οποία είναι αυστηρώς προστατευόμενα, ενώ 31% των ειδών αυτών εντάσσονται στα απειλούμενα ζώα της Ελλάδας. Κατά τους χειμερινούς μήνες σημαντικοί πληθυσμοί υδρόβιων πουλιών διαχειμάζουν στους υγροτόπους της περιοχής, όπου επίσης αναπαράγονται οκτώ είδη υδροβίων (αριθμός υψηλός για το μέγεθος και την έκτασή της) με σημαντικότερα τη βαλτόπαπια, το γκισάρι, τη βαρβάρα, τη φαλαρίδα και την πρασινοκέφαλη πάπια. Επίσης, δύο είδη ερωδιών, ο μικροτσικνιάς και ο σπάνιος στους ελληνικούς υγροτόπους πορφυροτσικνιάς και δύο είδη γλαρονιών, το νανογλάρονο και το ποταμογλάρονο.

Παλιούρι (Ακρωτήριο και θαλάσσια ζώνη)

Η περιοχή του Ακρωτηρίου στο Παλιούρι Χαλκιδικής αποτελεί "Τόπο Κοινοτικής Προστασίας" του δικτύου ΦΥΣΗ 2000(NATURA 2000) με κωδικό GR1270008. Πρόκειται για μία έκταση 2.872 στρεμμάτων στο δημοτικό διαμέρισμα Παλιουρίου στο δήμο Κασσάνδρας Χαλκιδικής. Συγκεκριμένα, εντοπίζεται στο ΝΑ τμήμα της χερσονήσου της Κασσάνδρας. Το υπόστρωμα περιλαμβάνει χαλίκι και μικρό τμήμα πέτρας γρανίτη. Ο πυθμένας στη ζώνη αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερη κλίση, λόγω του έντονου κυματισμού που υπάρχει στο ακρωτήρι. Ο τόπος είναι σημαντικός λόγω των λιβαδιών του είδους Posidonia oceanica (Ποσειδωνία) που υπάρχουν κατά μήκος της ακτογραμμής σε βάθος από 1,5-3 μ. Το θαλάσσιο φανερόγαμο είδος Posidonia oceanica αποτελεί έναν πολύ καλό βιολογικό δείκτη των οικολογικών συνθηκών που επικρατούν και του θαλασσίου περιβάλλοντος. Ωστόσο έχει καταγραφεί ότι το είδος απειλείται με εξαφάνιση στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και κυρίως στις πλέον ρυπασμένες περιοχές (MCMC 1993). Η πυκνή και πολύπλοκη αυτή βλάστηση αποτελεί έναν οικότοπο με μεγάλη βιοποικιλότητα. Εκατοντάδες είδη ασπόνδυλων και ψαριών βρίσκουν καταφύγιο ανάμεσα στο πυκνό φύλλωμα της Ποσειδωνίας. Τα μεγάλα και πλατιά φύλλα γίνονται υπόστρωμα για την ανάπτυξη φυκιών, των επιφύτων που αυξάνουν την ποικιλότητα και πολυπλοκότητα του οικοτόπου της Ποσειδωνίας. 
Επίσης στα αξιόλογα φυτά της περιοχής περιλαμβάνεται και το είδος Cymodocea nodosa (Κυμοδοκέα η επιγονάτειος). Κίνδυνοι για το ακρωτήρι αποτελούν η εκτεταμένη αλιεία και η διέλευση διαφόρων σκαφών ιδίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Το καταφύγιο Άγριας Ζωής Παλιουρίου έκτασης περίπου 13.500 στρεμμάτων, θεωρείται ότι πληροί τις προϋποθέσεις ώστε να καλύπτονται οι βασικές ανάγκες των θηραμάτων σε ησυχία, τροφή και νερό. Η περιοχή του Παλιουρίου οριοθετήθηκε μεταξύ των περιοχών Γλαρόκαβος - Παλιούρι - Καλαμάκι - Άγιος Νικόλαος και Ξυνά. Υπήρξαν πολλές και αξιόπιστες μαρτυρίες που πιστοποιούν την παρουσία του απειλούμενου με εξαφάνιση τσακαλιού στην περιοχή. Στην καταγραφή του 2001 είχαν εντοπιστεί 5 ομάδες στην περιοχή, 4 μεγάλες και 1 μικρή, με σύνολο 13-22 άτομα. Ως προς τα πτηνά, τα κυριότερα είδη που συναντούνται στην περιοχή είναι ο χρυσαετός (Aquila chrysaetos), ο μαυροπελαργός, ο μπούφος (budo budo), ο φιδαετός (Circaetus gallicus), ο πετρίτης (Falco peregrinus), ο σταυραετός, ο ασπροπάρης και η σταχτοτσικλιτάρα.
Το βασικότερο στοιχείο στην περιοχή αποτελεί ο κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος σύμφωνα με την απόφαση υπ. αρ. ΥΠΠΟ/ΑΡΧ/Α1/Φ43/58116/3058 π.ε./(ΦΕΚ 118Β/1994) ο οποίος εντοπίζεται στο νότιο παραθαλάσσιο τμήμα της έκτασης κατά μήκος ολόκληρου του όρμου της Καναπίτσας όπου βρίσκονται οι εγκαταστάσεις του ΕΟΤ για την προστασία λειψάνων της ρωμαϊκής, υστερορωμαϊκής και μεσαιωνικής εποχής.
Με το 1286/11.3.2013 έγγραφο της ΙΣΤ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Θεσσαλονίκης έγινε γνωστό ότι στην παραλία Καράβι έχουν εντοπιστεί αρχαιότητες αρχαϊκής εποχής, ενώ επάνω στο λόφο υπάρχουν κατάλοιπα οχυρώσεως ή οχυρωμένης αγροικίας ρωμαϊκής εποχής. Κεραμικά ρωμαϊκής εποχής βρέθηκαν κατά την διάνοιξη δρόμου κοντά στο εργοστάσιο Κολοφωνίου καθώς και κατά την διάνοιξη δικτύων ύδρευσης-αποχέτευσης εντός του camping Ξενία. Κλίβανος ρωμαϊκών χρόνων ανασκάφηκε κοντά στο λιμανάκι χωρίς να ολοκληρωθεί η έρευνα. Υπάρχουν διάσπαρτα ευρήματα στην περιοχή λιμανιού του camping που πιθανολογούν την ύπαρξη λουτρού. Όλα τα ευρήματα εντοπίζονται σε βάθος μεγαλύτερο του μισού μέτρου.
Υπάρχουν 3 μεμονωμένα σημειακά βυζαντινά μνημεία, χαρακτηρισμένα από την 10η εφορεία αρχαιοτήτων και πιο συγκεκριμένα:
Το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, που εντοπίζεται σε απόσταση 120μ δυτικά από την δυτική όχθη της Λιμνοθάλασσας του Γλαρόκαβου, Ερείπια κτισμάτων Ανατολικά από το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής και σε κοντινή απόσταση, και Ερείπια παλαιοχριστιανικής Βασιλικής που εντοπίστηκαν νότια του όρμου της Καναπίτσας.
Με την απόφαση ΥΠΠΟ/ΔΙΝΕΣΑΚ/75379/2055/19.9.2008 (ΦΕΚ 449Β), χαρακτηρίστηκε ως μνημείο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 6 παρ. 1γ, του Ν.3028/2002, το συγκρότημα του Μοτέλ «ΞΕΝΙΑ» στο Παλιούρι Χαλκιδικής, φερόμενης ιδιοκτησίας Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα Α.Ε., λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής, τεχνικής και ιστορικής σημασίας του, επειδή αποτελεί κτίριο ειδικής χρήσης με ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά και τεχνικά στοιχεία, εντάσσεται αρμονικά στο φυσικό τοπίο και στο περιβάλλον του και είναι από τα πλέον αντιπροσωπευτικά έργα του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη (1913−1993), του οποίου η θητεία σηματοδότησε τη διαμόρφωση των ξενοδοχειακών μονάδων του EOT κατά την περίοδο 1957−67.
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση
και γενικά η αναπαραγωγή των κειμένων της ιστοσελίδας, με οποιοδήποτε μέσο ή τρόπο, τμηματικά ή περιληπτικά, χωρίς γραπτή άδεια του δημιουργού. Οι φωτογραφίες αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του Sunspot Web Design, βάσει του νόμου 2121/1993 και της Διεθνούς Σύμβασης της Βέρνης (που έχει κυρωθεί με το νόμο 100/1975). Σημειώνεται ότι η πνευματική ιδιοκτησία αποκτάται χωρίς καμία διατύπωση και χωρίς την ανάγκη ρήτρας απαγορευτικής των προσβολών της. Όλες οι δημοσιευμένες φωτογραφίες αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία των φωτογράφων και διέπονται από τους νόμους του Ελληνικού Κράτους περί πνευματικών δικαιωμάτων. Δεν επιτρέπεται να αναπαράγετε τo site, εξ ολοκλήρου ή τμηματικά, χωρίς την έγγραφη άδεια των διαχειριστών. Εάν επιθυμείτε να χρησιμοποιήσετε μία ή περισσότερες από τις φωτογραφίες για παρουσίαση σε έντυπο ή ηλεκτρονικό μέσο, υποχρεούστε να αναφέρετε στην ίδια σελίδα και σε ευκρινές σημείο το website : www.kassandratour.gr ως πηγή των εικόνων.
     © Copyright 2008-2018 ®